Σπύρος Κόσιος και Μιχαέλα Παπά

 ”Και εγώ σας λέγω· Αιτείτε και θέλει σας δοθή· ζητείτε και θέλετε ευρεί, κρούετε και θέλει σας ανοιχθή. Διότι πας ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει, και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή. Και εάν τις εξ υμών ήναι πατήρ, και ο υιός αυτού ζητήση άρτον, μήπως θέλει δώσει εις αυτόν λίθον; και εάν οψάριον, μήπως αντί οψαρίου θέλει δώσει εις αυτόν όφιν; ή και αν ζητήση ωόν, μήπως θέλει δώσει εις αυτόν σκορπίον;  εάν λοιπόν σεις, πονηροί όντες, εξεύρετε να δίδητε καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας, πόσω μάλλον ο Πατήρ ο ουράνιος θέλει δώσει Πνεύμα Άγιον εις τους αιτούντας παρ' αυτού;” Κατά Λουκάν ια΄9-13.

Αυτό το μήνα, θα μας δώσουν την μαρτυρία τους τα αδέλφια μας, Σπύρος Κόσιος και η σύζυγος του Μιχαέλα Παπά από την εκκλησία του Αιγίου.

Αδελφέ Σπύρο, ας ξεκινήσουμε με εσένα, για να μας διηγηθείς πως εργάστηκε ο Θεός μέσα στη ζωή σου.

Αμήν αδελφέ μου. Ονομάζομαι Σπύρος Κόσιος και γεννήθηκα το 1981 στο Αίγιο. Ο πατέρας μου καταγόταν από την Αθήνα αλλά δεν του άρεσε η ζωή εκεί και έτσι, όταν γνώρισε την μητέρα μου, που είναι από το Αίγιο, μετακόμισε εδώ και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1996 όταν ήμουν εγώ 15 χρονών.

Τον έχασες σε δύσκολη ηλικία.

Ναι, πράγματι. Ευτυχώς όμως είχα για στήριγμα και την μητέρα μου αλλά και τον αδελφό μου που είναι οχτώ χρόνια μεγαλύτερος. Το πρώτο διάστημα, μετά τον θάνατο του πατέρα μου, ήτανε λίγο δύσκολο γιατί είχε αφήσει κάποια χρέη στην εφορία και είχε αφήσει και κάποιες δουλειές (ήταν οικοδόμος σε πλακάκια-μάρμαρα) στη μέση. Οπότε έπιασα δουλειά εγώ σε ένα μαρμαράδικο το πρωί, ο αδελφός μου δούλευε σαν δημοτικός υπάλληλος και μόλις σχολάγαμε, πηγαίναμε μέχρι το βράδυ να τελειώσουμε τις δουλειές του πατέρα μας. Αυτό κράτησε 3,5 χρόνια και μέσα σε αυτά τα χρόνια άρχισα να γνωρίζω κι εγώ περισσότερο τον κόσμο. Μπορεί να τέλειωνα από την δουλειά 10:30 το βράδυ, μετά να έβγαινα έξω σε κάποιο κλαμπ ή σε κάποιο μπαρ μέχρι τις 12-12:30 και μετά να πήγαινα για ύπνο για να ξυπνήσω νωρίς την άλλη μέρα το πρωί. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι να τελειώσω και το στρατιωτικό μου, όπου όταν έπαιρνα άδεια, πήγαινα πάλι κατευθείαν για δουλειά. Το καλό -αλλά και το κακό- ήταν ότι ήμουν ανεξάρτητος από μικρή ηλικία αλλά αυτό είναι κάτι που σου αυξάνει πολύ τον εγωισμό. Υπηρέτησα στην Κύπρο, στην ΕΛΔΥΚ όπου λόγω κάποιας ικανότητας που είχα στην σκοποβολή με είχαν επιλέξει για ελεύθερο σκοπευτή, κάτι που ανέβασε ακόμα περισσότερο τον εγωισμό μου. Τελικά μια μέρα που θα είχαμε βολές και είχε έρθει να παρακολουθήσει και ο διοικητής της ΕΛΔΥΚ, έκανα λάθος -επειδή ήταν νύχτα- και σημάδεψα λάθος στόχο. Με αποτέλεσμα να έχω βαθμολογία μηδέν. Αυτό εξόργισε τον διοικητή μου, μου μίλησε άσχημα μπροστά σε όλους, αλλά κι εγώ αντέδρασα και του αντιμίλησα. Περίμενα μετά να φάω φυλακή, αλλά έκανε ο Θεός χάρη και δεν με τιμώρησε τελικά.

Με τον Θεό μέχρι τότε τι σχέση είχες;

Θα σου πω. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος που βλαστημούσε πάρα πολύ. Εμένα δεν μου άρεσε αυτό καθόλου και σαν παιδί, έλεγα ότι εγώ δεν θα βλαστημήσω ποτέ. Μόλις τέλειωσα όμως το Γυμνάσιο, βλαστημούσα πάρα πολύ εύκολα, ήμουνα πολύ νευρικός (είχα 18 πίεση και 20) και καταλάβαινα ότι τελικά δεν είχα καταφέρει να ξεφύγω από το πρότυπο του πατέρα μου. Παρόλα αυτά, όταν ήμουν πιο μικρός πήγαινα στην εκκλησία, ήμουνα και παπαδάκι και είχα ξεκινήσει να πηγαίνω και στο Κατηχητικό. Έβλεπα όμως πράγματα και συμπεριφορές που δεν μου άρεσαν και κάποια στιγμή σταμάτησα. Και ξεκίνησα από τότε να ψάχνω για τη δική μου αλήθεια. Διάβασα διάφορα βιβλία για εξωγήινους, για την Αρχαία Ελλάδα, για την Αρχαία Αίγυπτο, για τους Ίνκας, για τους Μάγιας και πίστευα ότι κάποιος ανώτερος πολιτισμός είχε έρθει κάποτε από το Διάστημα στη Γη. Ποτέ όμως στη ζωή μου δεν δήλωνα άθεος, και όταν κάποιος με ρωτούσε αν υπάρχει Θεός, δεν έλεγα: “Όχι.” Έλεγα: “Δεν ξέρω.”

Αγνωστικιστής ήσουνα, όπως λένε.

Ναι, κάπως έτσι. Αυτές ήταν οι αναζητήσεις μου μέχρι το 2011 όταν έσπασε για πρώτη φορά ο εγωισμός μου. (Δεύτερη φορά μάλλον, η πρώτη ήταν σε εκείνη την βολή στον στρατό.) Τότε ήρθε ο χωρισμός μου με μια κοπέλα, την οποία είχα ερωτευτεί πάρα πολύ, κι αυτό ήταν κάτι που με έριξε σε βαριά κατάθλιψη. Με το που άνοιγα τα μάτια μου το πρωί, έκλαιγα. Πήγαινα στη δουλειά, όταν σχόλαγα, έκλαιγα. Το βράδυ, ξάπλωνα να κοιμηθώ, έκλαιγα... Είχα χάσει είκοσι κιλά, μόνο από την στενοχώρια και το κλάμα, είχα μαραζώσει όπως λέμε. Οι φίλοι μου, μου έλεγαν: “Ο έρωτας με έρωτα περνάει” τους άκουγα και προσπαθούσα να κάνω κάποιες άλλες σχέσεις αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν πετυχαίνανε, γιατί πάντα έκανα την σύγκριση με εκείνη την κοπέλα που χώρισα. Μετά, είπα ότι θα βλέπω τις κοπέλες από εδώ και πέρα μόνο σαρκικά, χωρίς συναίσθημα. Ούτε αυτό το κατάφερα όμως. Και τελικά, το 2016, μετά από τέσσερα χρόνια ψυχολογικού μπερδέματος θα το έλεγα, πήρα την απόφαση να προσευχηθώ. Είπα: “Θεέ μου, θέλω μια κοπέλα να φτιάξω την ζωή μου...” και ανέφερα στον Θεό κάποια χαρακτηριστικά που θα ήθελα να έχει. Έκανα αυτή την προσευχή για πέντε μήνες περίπου και μετά, πραγματικά, μέσω κάποιων φίλων, ενός ζευγαριού που ζούσε στη Κόρινθο, γνώρισα την σημερινή γυναίκα μου, την Μιχαέλα.

Ενώ δεν ήξερες αν υπάρχει Θεός, πως βρήκες αυτή την πίστη και άρχισες να προσεύχεσαι;

Δεν μπορώ να το εξηγήσω, δεν μου είχε μιλήσει κάποιος ακόμα για τον Κύριο. Και πάλι όμως, αν με ρωτούσες τότε αν υπάρχει Θεός και πάλι θα σου έλεγα ότι δεν ξέρω. Γιατί δεν είχα δει ακόμα στη ζωή μου ξεκάθαρα το σημάδι του Κυρίου κι αυτό έγινε τελικά όταν γνώρισα την γυναίκα μου. Ήμουνα επιφυλακτικός στην αρχή, αλλά μετά από δύο-τρείς συναντήσεις που είχαμε, κατάλαβα με βεβαιότητα ότι αυτή η κοπέλα είναι η απάντηση στις προσευχές μου και είπα αμέσως: “Ο Θεός μού έδωσε αυτό που του ζήτησα.” Από το 2016 ως το 2017 ήμασταν αρραβωνιασμένοι, θέλαμε τον γάμο αλλά δεν υπήρχαν τα χρήματα να κάνουμε ένα γάμο όπως τον φανταζόμουνα τότε εγώ. Μέχρι που ήρθε μια εγκυμοσύνη, η εγκυμοσύνη του πρώτου μας παιδιού (δύο παιδιά έχουμε σήμερα) κι έτσι παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο. Εκείνη την εποχή, γνωρίζει τον Χριστό ένας φίλος μου που ζούσε στην Αυστραλία, ο Δημήτρης. Εγώ δούλευα τότε σεκιούριτυ, είχα βάρδιες νυχτερινές και συνδυαζότανε οι ώρες της βάρδιας με τις ώρες της Αυστραλίας. Οπότε μιλούσαμε συνέχεια, στο Βάιμπερ, στο τηλέφωνο. Και κάποια στιγμή, μου λέει: “Σπύρο, έγινε κάτι φοβερό στη ζωή μου, γνώρισα τον Χριστό.” Δεν έδωσα πολλή σημασία, γιατί παρόλο που είχα καταλάβει ότι ο Θεός είχε κάνει θαύμα με την γυναίκα μου, αυτή η φράση: “Γνώρισα τον Χριστό,” μου φάνηκε κάπως παράξενη. Συνέχισε όμως ο αδελφός, μου μιλούσε, μου έλεγε εδάφια από την Αγία Γραφή, διαβάζαμε μαζί τον Λόγο του Θεού και μετά ξεκίνησα να διαβάζω και μόνος μου, μέσω μιας εφαρμογής που είχα κατεβάσει στο τηλέφωνο. Σε κάποια στιγμή, άρχισε να παρακολουθεί στο διαδίκτυο τις εκπομπές που έκανε ο αδελφός ο Γιώργος Κοροβέσης και μου είπε: “Βρήκα αυτή την εκκλησία, την Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής, αν θες άκουσε τους κι εσύ.” Είχε πάει σε αυτή την εκκλησία στο Σίδνευ στην Αυστραλία και είχε βρει ότι υπάρχει και στο Αίγιο. Του είχα υποσχεθεί πως κάποια στιγμή θα την επισκεφτώ αλλά ήμουν και λίγο επιφυλακτικός.

Εσύ στο Αίγιο την γνώριζες αυτή την εκκλησία;

Σαν παιδάκι την είχα δει κάποια στιγμή αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς εκκλησία είναι. Μετά άλλαξε διεύθυνση και την έχασα. Φθάνοντας στα τέλη του 2020 μπορώ να πω ότι ήμουν ήδη αναγεννημένος. Είχα ηρεμήσει πλέον πάρα πολύ -γιατί όπως σου είπα, ήμουν ιδιαίτερα νευρικός- είχα σταματήσει να βλαστημάω, να βλέπω ποδόσφαιρο, που ήμουν φανατικός οπαδός μιας ομάδας, ήμουν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος. Δεν είχα πάει όμως ακόμα στην εκκλησία, μέχρι που κάποια στιγμή αρρώστησα σοβαρά με κόβιντ και πήγα να πεθάνω. Είχα για μέρες όλα τα συμπτώματα αλλά τα τεστ που έκανα έβγαιναν αρνητικά, με συνέπεια να πηγαίνω στη δουλειά άρρωστος και να χειροτερεύω. Μέχρι που έκανα ένα άλλο τεστ μοριακό, το οποίο με έδειξε θετικό και ξεκίνησα τότε αντιβίωση. Με είχε πάρει όμως η “κάτω βόλτα” και μου είχε πει η γιατρός, η παθολόγος, μόλις φτάσει το οξυγόνο στο 94 να πάω κατευθείαν στο νοσοκομείο.Το οξυγόνο όμως έπεφτε συνέχεια, είχε φθάσει 94, είχε φθάσει 90 είχε πάει στο 87 και παρόλα αυτά, εγώ φοβόμουν να πάω στο νοσοκομείο, μήπως γίνει εκεί κάποιο λάθος. Γιατί ακουγόντουσαν εκείνη την εποχή διάφορα. Μίλησα τότε με τον αδελφό Δημήτρη στην Αυστραλία και μου λέει: “Σπύρο, έχω δώσει αίτημα και προσεύχονται για εσένα, στην εκκλησία στο Σίδνευ, στη Κηφισιά και στο Αίγιο.” Αυτό μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, άνθρωποι άγνωστοι και να προσεύχονται για την υγεία μου. Μέχρι που έρχεται τελικά ένα βράδυ αδελφέ μου, που δυσκολευόμουνα τόσο πολύ να αναπνεύσω ώστε φοβόμουν ότι αν πέσω για ύπνο δεν θα ξαναξυπνήσω. Εκείνο το βράδυ, κι εγώ και η σύζυγος μου προσευχηθήκαμε για μια ώρα περίπου -με κλάμματα όμως και οι δύο- και αυτά τα δάκρυα, μπορώ να σου πω ότι με θεράπευσαν. Ένιωθα μετά πάρα πολύ όμορφα (παρόλο που ήξερα ότι αυτές ίσως ήταν οι τελευταίες μου στιγμές) και -δόξα στον Θεό- την άλλη μέρα έπεσε ο πυρετός, το οξυγόνο είχε ανέβει και ήξερα ότι είχε κάνει το θαύμα του ο Κύριος. Τότε πήρα την απόφαση και πήγα πρώτη φορά στην εκκλησία.

Κυριακή πρωί;

Ναι, ακριβώς. Άκουσα το κήρυγμα, μου άρεσε πάρα πολύ, αλλά υπήρχε ένα σημείο που με ενοχλούσε. Κι αυτό ήταν η ώρα της προσευχής που την φανταζόμουν κάπως διαφορετική. Με ηρεμία, με ησυχία, για να μπορέσω να πω αυτά που έχω μέσα μου στον Θεό.... Αντίθετα, υπήρχαν προφητείες, γλωσσολαλιά, δοξολογία....  Τέλειωσε μετά η συνάθροιση, ήρθανε όλα τα αδέλφια, με αγκαλιάσανε και αυτή η αγάπη που ένιωσα με εξέπληξε πραγματικά. Και αποφάσισα να ξαναπάω και την επόμενη Κυριακή. Πάλι μου άρεσε το κήρυγμα, πάλι πήρα μήνυμα από τον Κύριο, αλλά πάλι με ενόχλησαν οι φωνές στην προσευχή. Για κάποιο διάστημα μετά δεν ξαναπήγα, αλλά εργάστηκε μέσα μου ο Θεός και συζητώντας με τον αδελφό Δημήτρη στην Αυστραλία πήρα την απόφαση τελικά να βαπτιστώ στο νερό. Είχα όμως λίγο άγχος  μέσα μου -για να σου πω την αλήθεια- αν κάνω πράγματι το θέλημα του Θεού. Γιατί πέρα απο την φωνή του αδελφού, υπήρχαν και άλλες φωνές εδώ στο Αίγιο που μου έλεγαν αντίθετα πράγματα. Που μου έλεγαν ότι: “Αυτοί οι άνθρωποι στην εκκλησία είναι απατεώνες”, που μου έλεγαν ότι: “Αυτό που κάνεις τώρα με το βάπτισμα είναι λάθος.” Όμως είχα πάρει πλέον τις αποφάσεις μου και είχα πει ότι: “Εγώ ακολουθώ τον Κύριο και πηγαίνω για να βαπτιστώ στο όνομα του Ιησού Χριστού και όχι στο όνομα κάποιας εκκλησίας. Από εκεί και πέρα, αν υπάρχει κάτι λάθος, θα δώσουν εκείνοι λόγο στον Θεό και όχι εγώ.” Έτσι το σκέφτηκα κι αφού πήγα τον Απρίλιο στην εκκλησία, κάθισα 4 εβδομάδες, να ακούω τα κηρύγματα, να διαβάζω, να προσεύχομαι (για να νιώσω ακόμα πιο έτοιμος) και 8 Μαίου βαπτίστηκα στο νερό. Με δέος, με συγκίνηση, και ύστερα πήρα θεία κοινωνία, σώμα και αίμα Κυρίου και αυτό ήταν κάτι που το περίμενα πως και πως.

Αυτό το πρόβλημα που είχες με την δοξολογία στη προσευχή πως το ξεπέρασες;

Σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να εστιάζω σε αυτό αλλά πρέπει να εστιάζω στον Κύριο και σιγά-σιγά το συνήθισα. Και τώρα, μπορώ να σου πω ότι έχω γίνει “χειρότερος” από όλους. Μου αρέσει πάρα πολύ να δοξάζω τον Θεό στην προσευχή και πλέον έχω καταλάβει όλους τους αδελφούς και τις αδελφές και τον τρόπο που λατρεύανε τον Κύριο. Μετά είχα βάλει σαν στόχο να βαπτιστώ στο Πνεύμα το Άγιο. Η δουλειά μου με βοηθούσε ώστε να προσεύχομαι το βράδυ, γιατί δούλευα τότε σαν φύλακας. Έβαζα κάτω ένα μαξιλαράκι, γονάτιζα και έφερνα στο νου μου τον Κύριο και κάποια εδάφια μέσα από τον Λόγο του Θεού που με συγκινούσανε. Και πραγματικά, τον Ιούνιο, με βάπτισε ο Κύριος με Πνεύμα Άγιο με πολλή δύναμη. Έρχεται λίγο μετά η πεθερά μου από την Αγγλία για να μας δει, ξεκινάω να της μιλάω για τον Κύριο και πολύ γρήγορα αναγεννήθηκε. Έρχεται μετά η αδελφή της γυναίκας μου, άρχισα να την ευαγγελίζω, αναγεννιέται κι εκείνη. Βαπτίστηκαν στο νερό εδώ στο Αίγιο, γύρισαν στην Αγγλία και τελικά και η γυναίκα μου, που είχε αναγεννηθεί πλέον, καθώς ερχότανε ήδη στην εκκλησία, πήρε την απόφαση και βαπτίστηκε στο νερό.

Δόξα στον Θεό. Καλύτερα να μας τα πει όμως η ίδια. Αδελφή Μιχαέλα, από ότι μας είπε ο Σπύρος είσαι από την Κόρινθο;

Έχω μεγαλώσει στην Ελλάδα, στην Κόρινθο, αλλά η καταγωγή μου είναι από την Αλβανία. Το Αλβανικό μου όνομα είναι Λονίτα, το όνομα Μιχαέλα είναι το βαπτιστικό μου, μιας και βαπτίστηκα χριστιανή Ορθόδοξη σε ηλικία 18 ετών.

Πως έγινε ακριβώς, πως το απο-φάσισες;

Καθώς μεγάλωνα στην Ελλάδα και μάθαινα για τον Θεό, για τον Χριστό, μου άρεσαν πολύ όλα αυτά, ήθελα να βαπτιστώ σαν χριστιανή και έτσι έγινε. Μας προέτρεπαν βέβαια να το κάνουμε και από το σχολείο, αλλά και κάποιοι άνθρωποι που έμεναν κοντά μας, γείτονες, έλεγαν στους γονείς μου ότι: “Είναι καλό να βαπτιστείτε και να βαπτιστούν και τα κορίτσια.” Γιατί είμαστε τρείς αδελφές. Τελικά βαπτιστήκαμε μόνο εγώ και οι αδελφές μου- όχι οι γονείς μου- και μετά πηγαίναμε στην Ορθόδοξη εκκλησία. Και ζούσαμε πάντα στη Κόρινθο.

Μέχρι που γνωρίστηκες με τον Σπύρο;

Ναι, μετά γνωριστήκαμε με τον Σπύρο, μέσω κάποιας κοινής παρέας και πολύ γρήγορα αποφασίσαμε να είμαστε μαζί. Μετακόμισα λοιπόν στο Αίγιο και αρχίζει τότε ένας πολύ καλός φίλος του Σπύρου να μας μιλάει για τον Χριστό. Εμείς τον ακούγαμε, αλλά στην αρχή δεν δίναμε και πολύ μεγάλη σημασία γιατί δεν είχαμε καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Απλά λέγαμε: “Ας τον ακούσουμε, ας μην τον προσβάλουμε, αφού είναι φίλος μας”. Η πρώτη μου εμπειρία, ήταν όταν έμεινε έγκυος η γυναίκα του φίλου μας αυτού. Ήξερα ότι έκαναν προσπάθειες και ότι ήθελαν πολύ να αποκτήσουν ένα παιδάκι και είχα σκεφτεί κάποια στιγμή ότι: “Αυτός ο άνθρωπος, μας μιλάει τόσο καιρό και μας λέει ότι έχει γνωρίσει τον αληθινό Θεό κι ένα παιδάκι δεν μπορεί να αποκτήσει. Οπότε μάλλον δεν είναι και τόσο σωστά αυτά που μας λέει.” Μόλις έκανα αυτή την σκέψη λοιπόν (η οποία δεν ήταν και πολύ καλή βέβαια) έρχεται ο άντρας μου και μου λέει: “Έχω πολύ ευχάριστα νέα, έμεινε έγκυος η γυναίκα του Δημήτρη”. Εκεί έπαθα ένα σοκ και μετάνιωσα αμέσως για αυτό που είχα σκεφτεί.

Σαν να πήρες μια απάντηση;

Ναι, σαν να μου έδειξε αμέσως ο Θεός ότι ήταν λάθος αυτό που σκεφτόμουνα. Ξεκινήσαμε μετά μαζί με τον Σπύρο να διαβάζουμε την Αγία Γραφή και μου έλεγε κι εκείνος κάποια πράγματα που είχε καταλάβει, τα οποία ναι μεν τα άκουγα αλλά είχα και τις διαφωνίες μου. Γιατί σύγκρινα αυτά που άκουγα με αυτά που γνώριζα τόσο καιρό. Πολύ σύντομα όμως, κατάλαβα ότι αυτά που μου έλεγε δεν μπορούσα να τα αντικρούσω γιατί τελικά δεν είχα σοβαρά επιχειρήματα. Γιατί αυτά που μου έλεγε ήταν η αλήθεια που ήταν γραμμένη μέσα στον Λόγο του Θεού και δεν μπορούσα να το αρνηθώ αυτό. Να πω σε αυτό το σημείο, ότι πριν βαπτιστώ στην Ορθόδοξη εκκλησία είχα διαβάσει την Καινή Διαθήκη. Γιατί είχα πει τότε ότι δεν είναι δυνατόν να λέω ότι είμαι χριστιανή και να μην έχω διαβάσει έστω μια φορά αυτό το βιβλίο .

Και πολύ σωστά το είχες σκεφτεί.

Ναι, και θυμάμαι λοιπόν ότι καθώς τελείωσα όλη την Καινή Διαθήκη, έκανα την σκέψη ότι όλα αυτά που διαβάζω μέσα, δεν ταιριάζουν και πολύ με αυτά που βλέπω να γίνονται μέσα στην θρησκεία σήμερα. Έκανα τότε αυτή την διαπίστωση, αλλά επειδή ήμουν και πολύ μικρή δεν μπήκα στη διαδικασία να το ψάξω αυτό το θέμα περισσότερο. Ήρθε η ώρα μετά που πήρε την απόφαση ο Σπύρος να βαπτιστεί στο νερό. Πήγα λοιπόν κι εγώ στην εκκλησία εκείνη την μέρα (εννοείται ότι θα πήγαινα για την βάπτιση του άντρα μου) και από τότε, άρχισα σιγά-σιγά να πηγαίνω στις συναθροίσεις. Η αλήθεια είναι ότι μου φαινόντουσαν παράξενα κάποια πράγματα, μέχρι που μια μέρα, ένας πολύ καλός αδελφός εδώ στο Αίγιο, έχει κανονίσει να γίνει στο σπίτι του προσευχή. Κάνουμε λοιπόν προσευχή κι εγώ καθώς προσεύχομαι εκείνη την στιγμή, λέω από μέσα μου: “Θεέ μου, δεν θέλω να Σε στενοχωρώ αλλά δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι αλήθεια. Δεν θέλω να έχω μέσα μου αμφιβολία.” Και γίνεται κατευθείαν μια προφητεία όπου μου μιλάει ο Κύριος και μου λέει: “Μην έχεις καμία αμφιβολία, Εγώ είμαι ο Θεός και είμαι αληθινός.”  Τα λέω τώρα αυτά και βουρκώνω. Αυτή ήταν η οριστική επιβεβαίωση για μένα ότι είμαστε στην αλήθεια και όχι κάπου που προσπαθούν να μας κοροϊδέψουν ή να μας εξαπατήσουν. Και πήρα μετά την απόφαση να βαπτιστώ στο νερό. Εγώ βαπτίστηκα τελευταία βέβαια, βαπτίστηκαν πρώτα η μητέρα μου και η αδελφή μου, όπως σας είπε πριν ο Σπύρος.

Ποιά διαφορά είδες και θέλησες να βαπτιστείς ενώ είχες ήδη βαπτιστεί;

Η διαφορά ήταν, ότι πλέον ο Χριστός μού είχε αποκαλυφθεί και γνώριζα την Αλήθεια. Την πρώτη φορά ήταν κάτι που είχε γίνει σε εντελώς διαφορετική βάση, δεν γνωρίζαμε τότε ότι μπορείς να έχεις προσωπική εμπειρία με τον Θεό, δεν γνωρίζαμε ότι μπορείς να βαπτιστείς με το Άγιο Πνεύμα. Να σας πω και πως έλαβα το Πνεύμα το Άγιο. Το προηγούμενο βράδυ είχε βαπτιστεί η αδελφή μου η δεύτερη στην Αγγλία. Μιλούσε με τον Σπύρο στο τηλέφωνο για κάποιες απορίες που είχε, για πνευματικά θέματα, τελειώνει η συζήτηση, κλείνουν το τηλέφωνο και μετά από μισή ώρα, ενώ προσευχόταν εκείνη σπίτι της, προσευχότανε και ο Σπύρος στη δουλειά του, λαβαίνει το Πνεύμα το Άγιο. Γυρίζοντας λοιπόν ο Σπύρος το πρωί, μου λέει ότι: “Βαπτίστηκε χθες η αδελφή σου στο Πνεύμα το Άγιο.” Και το μεσημέρι επειδή ήταν και η μαμά μου στο σπίτι εκείνη τη μέρα μας λέει: “Ελάτε να προσευχηθούμε για να το λάβετε κι εσείς.” Και όντως έτσι έγινε, γονατίσαμε, προσευχηθήκαμε κι έτσι έλαβα κι εγώ εκείνη την μέρα το Πνεύμα το Άγιο. Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον Θεό για όλα όσα έχει κάνει στη ζωή μας και πραγματικά, είναι πολύ όμορφα που είμαστε με τον Κύριο. Νιώθουμε πολύ ευλογημένοι, πολύ μακάριοι που Τον έχουμε γνωρίσει και μακάρι να μπορούσαμε -να είχαμε αυτή την δυνατότητα- να πείσουμε όλους τους ανθρώπους, ότι ο Χριστός είναι η αλήθεια για να γνωρίσουν κι εκείνοι και να απολαύσουν αυτό που απολαμβάνουμε κι εμείς. Να πω και ότι φέτος τον Γενάρη πίστεψε και η άλλη αδελφή μου στην Αγγλία, βαπτίστηκε στο νερό και στο Πνεύμα το Άγιο και τώρα προσευχόμαστε και για τον πατέρα μου και τους δύο γαμπρούς μου, τους άντρες των αδελφών μου.

Αμήν, ο Κύριος να κάνει σωτηρία. Αδελφέ Σπύρο τι θα ήθελες να πεις κλείνοντας;

Αδελφέ μου, δεν θα ήθελα να πω τι χάσαμε τόσα χρόνια, πριν γνωρίσουμε τον Χριστό -αν και είναι αλήθεια αυτό- γιατί ο Κύριος μάς έχει χαρίσει τόσα πολλά που άλλοι άνθρωποι δεν τα έχουνε χαρεί. Θα πω όμως, ότι δοξάζουμε τον Θεό, γιατί ότι έχει κάνει στη ζωή μας το έχει κάνει στη κατάλληλη χρονική στιγμή. Τώρα το καταλαβαίνω αυτό και καταλαβαίνω πως ότι έχει γίνει στο παρελθόν στη ζωή μας (και δυσάρεστο ακόμα) υπήρχε λόγος που έγινε και πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό και για αυτό. Εγώ προσωπικά Τον ευχαριστώ που με βρήκε στα 38 μου χρόνια, εκεί που δεν πήγαινα πουθενά, εκεί που δεν είχα ελπίδα, και ήρθε ο Κύριος και με έβγαλε μπορώ να πω μέσα από τα σκουπίδια. Γιατί αυτό το παρελθόν που είχα με πήγαινε κατευθείαν στην απώλεια, όμως τελικά, αν δεν είχα  αυτό το παρελθόν, ίσως δεν θα καταλάβαινα τώρα το μέλλον που μας επιφυλάσει ο Κύριος. Ένα μέλλον θαυμαστό και ένδοξο, στη Βασιλεία των Ουρανών.