Πόσο διψάω για την παρουσία του Θεού στη ζωή μου;
Το πρώτο βήμα στο να εξετάσω τη σχέση μου με τον Θεό, είναι να δω μέσα μου πόση δίψα έχω για την παρουσία Του. Πόση προσμονή έχει η καρδιά μου να έρθει σε συνάντηση μαζί Του. Ο Δαβίδ το κατάλαβε αυτό βαθιά. Είχε καταλάβει ότι έχει να κάνει με έναν ζωντανό Θεό και δεν έβλεπε την ώρα να έρθει και να σταθεί και να φανεί μπροστά Του.
Aν ο Ιησούς είχε πεθάνει επάνω στο σταυρό του Γολγοθά, (χωρίς να έχει κάνει κακό ποτέ σε κανέναν) και δεν είχε αναστηθεί, το κήρυγμα του Ευαγγελίου θα ήταν απλώς μια πολύ ωραία διδασκαλία -και μάλιστα ασυγκρίτως εξαιρετική συγκρινόμενη με οποιαδήποτε άλλη- αλλά δεν θα ήταν μια ζωντανή διδασκαλία.
“Και αύτη είναι η επαγγελία, την οποίαν ηκούσαμεν απ' αυτού και αναγγέλλομεν προς εσάς, ότι ο Θεός είναι φως και σκοτία εν αυτώ δεν υπάρχει ουδεμία. Εάν είπωμεν ότι κοινωνίαν έχομεν μετ' αυτού και περιπατώμεν εν τω σκότει, ψευδόμεθα και δεν πράττομεν την αλήθειαν· εάν όμως περιπατώμεν εν τω φωτί, καθώς αυτός είναι εν τω φωτί, έχομεν κοινωνίαν μετ' αλλήλων, και το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας.” Α΄ Ιωάννου α΄5-7
Αυτό τον μήνα, θα μας δώσει την μαρτυρία του, ο αδελφός μας Πολύβιος Κανέτης.
Στην εποχή μας προβάλλεται έντονα η ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να πλουτίσει γρήγορα, εύκολα και χωρίς κόπο. Μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και διάφορους “influencers”, παρουσιάζεται μια εικόνα επιτυχίας που υπόσχεται άμεσο κέρδος και εύκολη ζωή. Πίσω όμως από αυτή την εικόνα κρύβεται μια μεγάλη πλάνη: η απάτη του εύκολου πλουτισμού.
«Όλων δε το τέλος πλησίασε ζήστε, λοιπόν, με σωφροσύνη…» (Α' Πέτρου 4:7)
Σε έναν κόσμο γεμάτο με περισπασμούς της καθημερινότητας η φωνή του Θεού απευθύνει ένα επείγον μήνυμα: «το τέλος όλων πλησίασε». Αυτό το μήνυμα δεν είναι μόνο μια προειδοποίηση, αλλά και μια πρόσκληση για μετάνοια, πίστη και αιώνια ζωή κοντά στον Θεό. Στο προηγούμενο μέρος είδαμε ότι αυτή η αναγγελία απευθύνεται τόσο στους πιστούς όσο και σε εκείνους που δεν έχουν ακόμη αποδεχτεί την πρόσκληση του Χριστού για αιώνια ζωή. Ειδικότερα η Γραφή λέει…
«Το αυτό δε φρόνημα έστω εν υμίν το οποίο ήτο και εν τω Χριστώ Ιησού, όστις εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν, αλλ’ εαυτόν εκένωσε λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους, και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιππησίους β:5-9)
Ο Ιησούς Χριστός από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στη γη «λαβών δούλου μορφήν και γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους», έγινε στόχος από θανάσιμους εχθρούς.
”Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί προς ταύτα; Εάν ο Θεός ήναι υπέρ ημών, τις θέλει είσθαι καθ' ημών; Επειδή όστις τον ίδιον εαυτού Υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν αυτόν υπέρ πάντων ημών, πως και μετ' αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα;” Προς Ρωμαίους η΄31-32.
Αυτό το μήνα, θα μας δώσει την μαρτυρία του για τον Χριστό, ο αδελφός μας Άγγελος Καγιαλίκος.
Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια. (προς Γαλάτας ε:22-23)
Η αγάπη του Θεού τροφοδοτεί την αγάπη προς αλλήλους
«Αγαπητοί, ας αγαπώμεν αλλήλους, διότι η αγάπη είναι εκ του Θεού, και πας όστις αγαπά εκ του Θεού εγεννήθη και γνωρίζει τον Θεόν. Όστις δεν αγαπά δεν εγνώρισε τον Θεόν, διότι ο Θεός είναι αγάπη. Εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού προς ημάς, ότι τον Υιόν αυτού τον μονογενή απέστειλεν ο Θεός εις τον κόσμον, διά να ζήσωμεν δι’ αυτού». Α΄ Ιωάν. δ:7-9
