Βρισκόμαστε στη Βαβυλώνα του 6ο αιώνα π.Χ., στην ακμή της Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας υπό την ηγεμονία του Ναβουχοδονόσορ, και σε μια εποχή που οι κυριότεροι επεκτατικοί πόλεμοι είχαν ολοκληρωθεί με επιτυχία. Ο μεγάλος μονάρχης είχε συγκεντρώσει άφθονο πλούτο, είχε χτίσει μια μεγαλοπρεπή πρωτεύουσα και θεωρούσε ότι μπορούσε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του με άνεση και ευτυχία.

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε τρία βασικά σημεία στα οποία η Βίβλος υπερέχει έναντι όλων των άλλων ιερών βιβλίων αξιώνοντας τον πολύ σοβαρό ισχυρισμό ότι αποτελεί θεόπνευστο Λόγο Θεούκαθώς είναι γραμμένο ότι «Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος...» (Β’ Τιμόθεος 3:16). Είναι το αρχαιότερο θρησκευτικό βιβλίο, αποτελεί το bestsellerόλων των εποχών και παράλληλα είναι απόλυτα και πλήρως ενταγμένη μέσα στο ιστορικό πλαίσιο στο οποίο τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα.

Πολλές φορές σε διάφορες συζητήσεις με τους ανθρώπους κυριαρχεί το ερώτημα: «Γιατί να δεχθούμε το Χριστιανισμό και το ιερό του βιβλίο, την Βίβλο, ως αληθινό και όχι κάποιο άλλο ιερό βιβλίο κάποιας άλλης μεγάλης θρησκείας;»

«Αλλ' ερώτησον τώρα τα ζώα, και θέλουσι σε διδάξει· και τα πετεινά του ουρανού, και θέλουσι σοι απαγγείλει· ή λάλησον προς την γην, και θέλει σε διδάξει· και οι ιχθύες της θαλάσσης θέλουσι σοι διηγηθή» (Ιώβ ιβ’ 7-8)