«…Καθαρίσθητε λοιπόν από της παλαιάς ζύμης, διά να ήσθε νέον φύραμα, καθώς είσθε άζυμοι. Διότι το πάσχα ημών εθυσιάσθη υπέρ ημών, ο Χριστός• ώστε ας εορτάζωμεν ουχί με ζύμην παλαιάν, ουδέ με ζύμην κακίας και πονηρίας, αλλά με άζυμα ειλικρινείας και αληθείας.» (Α΄ Κορινθίους ε:7,8).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής, γλώσσας, θρησκείας ή ηλικίας, επιδιώκουν τη χαρά, ανεξάρτητα το πώς την ορίζει ο καθένας. Το αν όμως ο ορισμός είναι αληθινός ή ψεύτικος, εξαρτάται από το αποτέλεσμα και όχι από αυτό που νομίζει ο καθένας. Με άλλα λόγια, πόσο πραγματική χαρά έχω μέσα μου; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις και ποια η πηγή για μια πραγματική χαρά στη ζωή μου; Στα ερωτήματα αυτά υπάρχουν αντιλήψεις που έχουν αποδειχτεί ψεύτικες και κάποιες άλλες που έχουν αποδειχτεί αληθινές.

 «Διότι οι ζώντες κατά την σάρκα τα της σαρκός φρονούσιν, οι δε κατά το πνεύμα τα του πνεύματος. Επειδή το φρόνημα της σαρκός είναι θάνατος∙ το δε φρόνημα του πνεύματος, ζωή και ειρήνη» (Ρωμαίους η:5,6).

Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλάνε για την ανάγκη να έχουν ειρήνη μέσα τους και κάνουν πολλά πράγματα για να την αποκτήσουν. Απέναντι σ’ αυτό το πρόβλημα, ο άνθρωπος κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να το ξεπεράσει.