«Δεν βραδύνει ο Κύριος την υπόσχεσή του, όπως μερικοί το θεωρούν αυτό βραδύτητα· αλλά μακροθυμεί σε μας, μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά όλοι νάρθουν σε μετάνοια.
«Περπατούσε με τις ώρες κρατώντας στο χέρι της το κομποσκοίνι, μονολογώντας ξανά και ξανά την ίδια προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε με». Γύρω στα ογδόντα, το σώμα της όπως ήταν φυσικό είχε πάνω του τα σημάδια του χρόνου με εμφανέστερο την κύφωση που την κρατούσε διαρκώς σκυφτή. Πολλά είχαν δει τα μάτια της, πολλά είχε να διηγηθεί. Η ψυχή της σκυθρωπή. Κάτι την βασάνιζε, κάτι την ενοχλούσε, κάτι πολύ μεγαλύτερο από την κλονισμένη υγεία της. Η ίδια διηγείται: «Εμφύλιος, μαύρα χρόνια! Μας έπιασαν στον ύπνο. Τα αντίποινα βαριά. Εκτελούν τον πατέρα μας μπροστά στα…
Μπήκαμε αισίως στο νέο έτος με χίλια δυο προβλήματα και απορίες. Πώς πέρασε τόσο γρήγορα το προηγούμενο έτος; Πώς περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος; Τρέχει με την πιο μεγάλη ταχύτητα. Σαν σταγόνες τα δευτερόλεπτα κυλούν το ένα πίσω από το άλλο και συνθέτουν τα λεπτά, τις ώρες, τις ημέρες, τους μήνες και τα χρόνια.
