Ο Ιησούς Χριστός από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στη γη «λαβών δούλου μορφήν και γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους», έγινε στόχος από θανάσιμους εχθρούς.
”Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί προς ταύτα; Εάν ο Θεός ήναι υπέρ ημών, τις θέλει είσθαι καθ' ημών; Επειδή όστις τον ίδιον εαυτού Υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν αυτόν υπέρ πάντων ημών, πως και μετ' αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα;” Προς Ρωμαίους η΄31-32.
Αυτό το μήνα, θα μας δώσει την μαρτυρία του για τον Χριστό, ο αδελφός μας Άγγελος Καγιαλίκος.
Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια. (προς Γαλάτας ε:22-23)
Η αγάπη του Θεού τροφοδοτεί την αγάπη προς αλλήλους
«Αγαπητοί, ας αγαπώμεν αλλήλους, διότι η αγάπη είναι εκ του Θεού, και πας όστις αγαπά εκ του Θεού εγεννήθη και γνωρίζει τον Θεόν. Όστις δεν αγαπά δεν εγνώρισε τον Θεόν, διότι ο Θεός είναι αγάπη. Εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού προς ημάς, ότι τον Υιόν αυτού τον μονογενή απέστειλεν ο Θεός εις τον κόσμον, διά να ζήσωμεν δι’ αυτού». Α΄ Ιωάν. δ:7-9
1. Το θεμέλιο είναι η Αγία Γραφή
Ο Λόγος του Θεού μας υπενθυμίζει ότι η διαπαιδαγώγηση του παιδιού αρχίζει από τα πρώτα του βήματα. Στο βιβλίο των Παροιμιών του Σολομώντος διαβάζουμε: «Δίδαξον το παιδίον εν αρχή της οδού αυτού· και δεν θέλει απομακρυνθή απ' αυτής ουδέ όταν γηράση.» (Παροιμ. 22:6). Η Αγία Γραφήαντιμετωπίζει το βρέφος ως ψυχή πολύτιμη που διαμορφώνεται καθημερινά μέσα από το περιβάλλον της.
Στις 25 Μαρτίου η Ελλάδα γιορτάζει την απόφαση των Ελλήνων να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό και να ζήσουν ελεύθεροι. Η απόφαση αυτή έγινε πραγματικότητα. Οι Έλληνες την 25η Μαρτίου 1821 ξεσηκώθηκαν. Η Ελλάδα ελευθερώθηκε και σήμερα όλοι απολαμβάνουμε αυτή την ελευθερία.
“Διότι αν και περιπατούμεν εν σαρκί, δεν πολεμούμεν όμως κατά σάρκα, διότι τα όπλα του πολέμου ημών δεν είναι σαρκικά αλλά δυνατά συν Θεώ προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων· επειδή καθαιρούμεν λογισμούς και παν ύψωμα επαιρόμενον εναντίον της γνώσεως του Θεού, και αιχμαλωτίζομεν παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού.” Προς Κορινθίους Β΄ι' 3-5.
Αυτό το μήνα, θα μας δώσει την μαρτυρία του για τον Χριστό, ο αδελφός μας Χρήστος Τοπάλης από την Θεσσαλονίκη.
Στο άρθρο αυτού του μήνα θα μεταφερθούμε στη Βαβυλώνα του 539 π.Χ., στην τελευταία νύχτα πριν την κατάλυση της Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας από την αιφνίδια εισβολή των Μηδοπερσών. Τη βασιλική εξουσία ασκούσε τότε ο Βαλτάσαρ, πιθανώς εγγονός του Ναβουχοδονόσορ, ένας άνθρωπος που χαρακτηριζόταν από ιδιαίτερη αλαζονεία αλλά και περιφρόνηση προς τον αληθινό Θεό, παρότι γνώριζε με ποιον τρόπο ο Θεός είχε ταπεινώσει τον προκάτοχό του (βλ. Δανιήλ κεφ. δ’).
Τα χαρακτηριστικά της αγάπης του Θεού
Ο «Ύμνος της Αγάπης» (Α΄ Κορινθίους ιγ΄)
«Εάν λαλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, έγεινα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».Α΄ Κορ. ιγ:1
