Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια. (προς Γαλάτας ε:22-23)
Η αγάπη του Θεού τροφοδοτεί την αγάπη προς αλλήλους
«Αγαπητοί, ας αγαπώμεν αλλήλους, διότι η αγάπη είναι εκ του Θεού, και πας όστις αγαπά εκ του Θεού εγεννήθη και γνωρίζει τον Θεόν. Όστις δεν αγαπά δεν εγνώρισε τον Θεόν, διότι ο Θεός είναι αγάπη. Εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού προς ημάς, ότι τον Υιόν αυτού τον μονογενή απέστειλεν ο Θεός εις τον κόσμον, διά να ζήσωμεν δι’ αυτού». Α΄ Ιωάν. δ:7-9
Η προτροπή του Θεού να αγαπώμεν αλλήλους, δεν πηγάζει από μια νομικίστικη υποχρέωση έναντι του Θεού, αλλά ως μια προτροπή να δώσουμε κάτι από αυτό που μας δόθηκε. Είναι μια φυσική ροή από τον Θεό σε μας και από εμάς στους άλλους. Η αγάπη δεν είναι από εμάς αλλά από τον Θεό. Η αγάπη είναι το ‘’πιστοποιητικό’’ ότι γεννηθήκαμε από τον Θεό και γνωρίζουμε Αυτόν. Δεν μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι γνωρίζει τον Θεό εάν δεν αγαπά. Η αγάπη του Θεού δεν είναι κάτι αόριστο, αλλά παίρνει σάρκα και οστά στο πρόσωπο του Χριστού.
«Προ πάντων δε έχετε ένθερμον την εις αλλήλους αγάπην, διότι η αγάπη θέλει καλύψει πλήθος αμαρτιών». Α΄ Πέτ. δ:8
Αυτή είναι μια προτροπή που ανήκει σε μένα να την ζήσω. Για να κρατάω μια φωτιά αναμμένη πρέπει να φροντίζω να υπάρχουν ξύλα. Για να είναι ένθερμη η αγάπη, θα πρέπει να μάθω να ευλογώ τους άλλους, να σκέφτομαι θετικά για αυτούς, να μιλάω θετικά γι’ αυτούς, να μακροθυμώ στα λάθη τους, να ανέχομαι, να σηκώνω τα φορτία τους και προπαντός να μετανοώ όταν βλέπω τις ελλείψεις μου σε όλα αυτά. Η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών γιατί δεν εστιάζει στο λάθος και στην έλλειψη του άλλου, αλλά στην καρδιά του Θεού.
«Και ας φροντίζωμεν περί αλλήλων, παρακινούντες εις αγάπην και καλά έργα». Εβρ. ι:24
Η προτροπή ‘‘ας φροντίζουμε περί αλλήλων’’ πιθανά να έχει κόπο, να απαιτεί χρόνο, δαπάνες οικονομικές, αλλαγή του πως προγραμμάτισα τη μέρα μου, υπομονή σε καταστάσεις δύσκολες. Όλα αυτά δεν μπορούν να βγουν χωρίς αγάπη που να είναι δοσμένη από τον Θεό. Εδώ η παρακίνηση του ενός προς τον άλλον είναι πολύ σημαντική. Είναι σημαντικό να γνωρίζεις ότι δεν είσαι μόνος σου. Ότι είναι και άλλα πρόσωπα δίπλα σου που στέκονται στο φρόνημα αυτό και θέλουν να περπατήσουν επάνω στα καλά έργα που ετοίμασε ο Θεός μπροστά μας.
«Εσάς δε ο Κύριος να αυξήση και να περισσεύση εις την αγάπην προς αλλήλους και προς πάντας, καθώς και ημείς περισσεύομεν προς εσάς.» Α΄ Θεσ. γ:12
Ο απ. Παύλος γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι -αν ο Κύριος δεν αυξήσει την αγάπη- με τις ανθρώπινες προσπάθειες τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Ο Κύριος όμως όχι μόνο μπορεί να αυξήσει αλλά και να περισσέψει. Όταν ο Κύριος κάνει το ‘‘περισσό’’ σε μας, τότε και εμείς ‘‘περισσεύουμε’’ στους άλλους. Αυτό είναι ένα πολύ ωραίο πρότυπο προσευχής. Ο Κύριος να μας αυξάνει ώστε να περισσεύουμε στην αγάπη προς τους άλλους. Ταυτόχρονα όμως, να προσευχόμαστε το ίδιο να κάνει ο Θεός και στους άλλους αδελφούς μας, έτσι ώστε όλοι μαζί συντονισμένοι και ενωμένοι να ζητάμε να γευόμαστε ολοένα και πιο βαθιά την αγάπη του Θεού στη ζωή μας.
Η αγάπη του Θεού μας καλεί να απομακρυνθούμε από το φρόνημα του κόσμου
«Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ· διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ’ είναι εκ του κόσμου». Α΄ Ιωάν. β:15-16
Η λέξη ‘’κόσμος’’, όποτε αναφέρεται στο λόγο Θεού, δεν εννοεί αυτό που εμείς λέμε συχνά σήμερα ως ‘‘οι άνθρωποι’’, αλλά ένα φρόνημα, ένα πνεύμα. Ένα φρόνημα που είναι κυρίαρχο στους ανθρώπους και ένα πνεύμα που είναι ενάντιο στον Θεό της αγάπης. Για το λόγο αυτό, η προτροπή του Κυρίου είναι ξεκάθαρη. Μην αγαπάτε τον κόσμο, ούτε όλα αυτά τα επιμέρους φρονήματα, συνήθειες και στάσεις ζωής που περιέχει. Η αγάπη του Θεού δεν μπορεί να κατοικήσει εκεί που είναι κυρίαρχη η επιθυμία της σάρκας, εκεί που οι οφθαλμοί συνεχώς επιθυμούν και κάνουν κουμάντο τη ζωή του ανθρώπου. Εκεί που η αλαζονική εικόνα που θέλω να χτίσω για τον εαυτό μου με κατευθύνει σε ό,τι κάνω. Τα φρονήματα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το ταπεινό φρόνημα του Ιησού. Δεν συμβαδίζει να αγαπώ και τα δύο και να ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω τον Ιησού. Δεν έχουμε τίποτε με τους ανθρώπους, τους οποίους και αγαπάμε, ούτε έχουμε το δικαίωμα να τους κρίνουμε για τα φρονήματά τους. Έχουμε όμως το δικαίωμα, το οποίο είναι και εντολή, να λέμε όχι στα φρονήματα αυτά στη δική μας ζωή, να μην τα αγαπάμε, να μην τα ακολουθούμε, γιατί δεν θέλουμε να χάσουμε την αγάπη του Πατέρα μέσα μας. Είναι θέμα επιλογής.
«Και επειδή θέλει πληθυνθή η ανομία, η αγάπη των πολλών θέλει ψυχρανθή. Ο δε υπομείνας έως τέλους, ούτος θέλει σωθή». Ματθ. κδ:12-13
Μην απορούμε που η ανομία πληθύνεται. Είναι γραμμένο στον λόγο του Θεού ξεκάθαρα. Ταυτόχρονα όμως με την ανομία, η αγάπη κρυώνει ολοένα και περισσότερο από τις καρδιές των ανθρώπων. Η ανομία με άλλα λόγια, δεν μπορεί να συμβαδίζει με την αγάπη. Η κατάσταση αυτή απαιτεί από τους χριστιανούς υπομονή και μεγαλύτερα θεμέλια μέσα στην αγάπη του Θεού.
«Εκ τούτου γνωρίζομεν την αγάπην, ότι εκείνος υπέρ ημών την ψυχήν αυτού έβαλε· και ημείς χρεωστούμεν υπέρ των αδελφών να βάλλωμεν τας ψυχάς ημών.Όστις όμως έχη τον βίον του κόσμου και θεωρή τον αδελφόν αυτού ότι έχει χρείαν και κλείση τα σπλάγχνα αυτού απ’ αυτού, πως η αγάπη του Θεού μένει εν αυτώ;» Α΄ Ιωάν. 3:16-17
Την αγάπη την γνωρίζουμε όχι από τα λόγια αλλά μέσα από την έμπρακτη θυσία του Ιησού υπέρ ημών. Το ίδιο καλούμαστε να κάνουμε και εμείς υπέρ των αδελφών μας. Ο βίος του κόσμου όμως όταν τον αφήσω να κυριαρχήσει στη ζωή μου έχει ως αποτέλεσμα τα σπλάχνα μου να είναι κλειστά. Να βλέπω μπροστά στα μάτια μου την ανάγκη και να μην κάνω τίποτε. Ο λόγος του Θεού δεν μας τα λέει αυτά για να έχουμε αυτοκατάκριση αλλά για να διορθώνουμε την οδό μας κάθε φορά που ξεκλίνουμε.
«Ουδείς δούλος δύναται να δουλεύη δύο κυρίους διότι ή τον ένα θέλει μισήσει και τον άλλον θέλει αγαπήσει· ή εις τον ένα θέλει προσκολληθή και τον άλλον θέλει καταφρονήσει. Δεν δύνασθε να δουλεύητε Θεόν και μαμωνά». Λουκ. ις:13
Το χαρακτηριστικό του δούλου είναι η αφοσίωση στον κύριό του. Εάν θέλουμε να ονομαζόμαστε δούλοι Κυρίου, δεν μπορούμε να είμαστε ταυτόχρονα προσκολλημένοι και σε έναν άλλο κύριο, σε ένα άλλο φρόνημα, σ΄ ένα άλλο πάθος, σε μια άλλη στάση ζωής που έχει γυρισμένη την πλάτη στον Θεό. Με άλλα λόγια, θα έρθουν στη ζωή μας περιστάσεις όπου θα πρέπει να κάνουμε επιλογές στο τι θα κρατήσουμε και στο τι θα πετάξουμε. Έτσι παρομοιάζεται άλλωστε η βασιλεία των ουρανών (Ματθ. ιγ:47-48).
Λευτέρης Τοπάλογλου
Κοζάνη
