«Του αποκρίθηκε, λοιπόν, ο Σίμωνας Πέτρος: Κύριε, σε ποιον θα πάμε; Εσύ έχειςλόγια αιώνιας ζωής» (Ιωάννης 6:68)

«Τώρα δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα∙ μεγαλητέρα δε τούτων είναι η αγάπη» (Α΄ Κορινθίους ιγ:13), «Διότι εν Χριστώ Ιησού ούτε περιτομή έχει ισχύν τινά, ούτε ακροβυστία, αλλά πίστις δι’ αγάπης ενεργουμένη» (Γαλάτες ε:6), «...εστί δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (Εβραίους ια:1). Αρχικά λέμε ότι η πίστη που ο Πατέρας Θεός θέλει να έχουμε, είναι καθορισμένη μέσα στον γραμμένο λόγο Του και πρέπει να έχει έργα για να μην είναι νεκρή (Ιακώβου β:17).

Πως εκφράζεται η μακροθυμία στην πνευματική και εκκλησιαστική ζωή; Όταν μιλάμε για εκκλησιαστικό περιβάλλον, μιλάμε για μια συνύπαρξη και συμπόρευση μεταξύ αναγεννημένων χριστιανών. Μεταξύ ανθρώπων δηλαδή που σε κάποια φάση της ζωής τους αναγνώρισαν ότι έχουν ανάγκη τον Κύριο, Τον ζήτησαν στη ζωή τους και ο Κύριος από τη στιγμή εκείνη και μετά άρχισε ένα αναμορφωτικό έργο στη ζωή των ανθρώπων αυτών.

Γιατί είναι η μακροθυμία σημαντική στις μέρες μας; Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα όργανο που μετράει την μακροθυμία, ένα ‘‘μακροθυμιόμετρο’’ και κάνουμε την εξής υπόθεση: είμαστε στην Αθήνα με το αυτοκίνητο, έχουμε πέσει σε κίνηση και κάποιοι επιτήδειοι έχουν μπει πιο μπροστά από εμάς και μας έχουν πάρει τη σειρά ή μας έχουν κλείσει το δρόμο. Άραγε τι θα έδειχνε αυτό το μακροθυμιόμετρο σε μια κλίμακα από το 0 έως το 100;