“Και αύτη είναι η επαγγελία, την οποίαν ηκούσαμεν απ' αυτού και αναγγέλλομεν προς εσάς, ότι ο Θεός είναι φως και σκοτία εν αυτώ δεν υπάρχει ουδεμία. Εάν είπωμεν ότι κοινωνίαν έχομεν μετ' αυτού και περιπατώμεν εν τω σκότει, ψευδόμεθα και δεν πράττομεν την αλήθειαν· εάν όμως περιπατώμεν εν τω φωτί, καθώς αυτός είναι εν τω φωτί, έχομεν κοινωνίαν μετ' αλλήλων, και το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας.” Α΄ Ιωάννου α΄5-7
Αυτό τον μήνα, θα μας δώσει την μαρτυρία του, ο αδελφός μας Πολύβιος Κανέτης.
Αδελφέ Πολύβιε, περιμένουμε με ενδιαφέρον να μας διηγηθείς την δική σου προσωπική εμπειρία με τον Ιησού Χριστό.
Αμήν. Να ξεκινήσω λέγοντας ότι γεννήθηκα το 1962 στον Πειραιά και μεγάλωσα στην Αγία Βαρβάρα όπου ζω ακόμα. Οι δικοί μου ήταν πρόσφυγες Μικρασιάτες, είχανε πάρει ένα προσφυγικό σπίτι στη Δραπετσώνα, αλλά ο παππούς μου (επειδή είχε λίγα χρήματα) έψαχνε μετά να αγοράσει κάπου ένα οικόπεδο. Και του είπε κάποιος, να πάει να αγοράσει στην Αγία Βαρβάρα, στο Παλαιό Φάληρο. Πήρε ένα ταξί λοιπόν για να πάει, ο ταξιτζής όμως δεν ήξερε και τον πήγε στην Αγία Βαρβάρα στο Αιγάλεω. Έτσι βρεθήκαμε εδώ από ένα λάθος, όμως πιστεύω ότι και αυτό από τον Κύριο ήτανε, γιατί ο Θεός έχει ένα σχέδιο για την ζωή κάθε ανθρώπου. Όλοι οι δικοί μου πίστευαν στον Θεό και ειδικά η γιαγιά μου ήταν μια πολύ πιστή γυναίκα, η οποία διάβαζε και την Αγία Γραφή. Εγώ την πρόλαβα μόνο στα τελευταία της, αλλά η αδελφή μου, που είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερη από εμένα, μου είχε μεταφέρει αρκετά πράγματα που της έλεγε η γιαγιά μέσα από τον Λόγο του Θεού.
Οι Μικρασιάτες ήταν πιστοί άνθρωποι οι περισσότεροι.
Σίγουρα. Και γενικά είχανε μια νοοτροπία τελείως διαφορετική από τους ανθρώπους εδώ, τους Ελλαδίτες, που κοίταγε να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου. Είχανε μια καλοσύνη μέσα τους, μια αγάπη για τον διπλανό τους και πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο κήρυγμα του Ευαγγελίου που υπήρχε σε εκείνα τα μέρη, από τα αρχαία χρόνια ακόμα. Βλέπουμε άλλωστε και μέσα στην Αποκάλυψη, τις επτά εκκλησίες, που ήταν όλες στην Μικρά Ασία. Όταν ήμουν στο Δημοτικό, κάθε Σάββατο, μας πήγαιναν με το σχολείο στην εκκλησία, στην Αγία Βαρβάρα. Και θυμάμαι, μου άρεσε πάρα πολύ, όταν ανέβαινε ο παπάς στον άμβωνα, διάβαζε την περικοπή του Ευαγγελίου κι έκανε μετά κι ένα σύντομο κήρυγμα. Μπορώ να σου πω, ότι όλη την εβδομάδα, περίμενα πως και πως να έρθει αυτή η στιγμή, για να ακούσω κάτι μέσα από τον Λόγο του Θεού. Μόλις σταματούσε όμως ο παπάς το κήρυγμα κι άρχιζε την ψαλμωδία, βαριόμουνα αμέσως και ήθελα να σηκωθώ και να φύγω.
Σε έλκυε από τότε το Ευαγγέλιο.
Ναι, πάρα πολύ. Δυστυχώς σταμάτησε μετά αυτό, γιατί τελείωσα το Δημοτικό κι αφού δεν ήμουν καλός στα γράμματα έπρεπε να μάθω μια τέχνη. Ξεκίνησα πρώτα σαν λουστραδόρος, σε ένα μαγαζί κοντά στο σπίτι μου κι έμαθα αρκετά καλά αυτή τη δουλειά. Μετά όμως έφυγε από την περιοχή μας αυτός ο λουστραδόρος και σκέφτηκα τότε να μάθω κάποια δουλειά σχετική με αυτοκίνητα. Πήγα στην αρχή για μηχανικός, όμως δεν μου άρεσε και τελικά πήγα για φανοποιός/βαφέας. Έμαθα γρήγορα αυτή την δουλειά σε κάποια μαγαζιά που δούλεψα και σε ηλικία 17 χρονών, άνοιξα μαγαζί δικό μου -μαζί με τον αδελφό μου- ένα φανοποιείο/βαφείο στην Ιερά Οδό.
Οπότε, έχοντας από πολύ νέος τα λεφτά τα δικά σου άρχισες να ξεφεύγεις όπως γίνεται συνήθως;
Θα σου πω τι έγινε. Από πολύ μικρός, από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου και τι συμβαίνει γύρω μου, ένιωθα μια αποστροφή για το σύστημα του κόσμου. Γιατί ξέρουμε όλοι πως λειτουργεί ο κόσμος. Με το συμφέρον, με το ψέμα, με την κακία, με την πονηριά... Όλα αυτά λοιπόν πραγματικά τα σιχαινόμουνα και για αυτό ένιωθα συχνά μέσα μου μια μοναξιά. Επειδή όλοι λειτουργούσανε με αυτόν τον τρόπο κι εγώ ήμουνα σαν το ψάρι έξω από το νερό. Πολλές φορές σκεφτόμουνα κιόλας ότι έχω γεννηθεί σε λάθος εποχή, ότι έπρεπε να έχω γεννηθεί σε έναν άλλο παλαιότερο αιώνα που ήταν οι άνθρωποι καλύτεροι. Για να ξεφύγω λοιπόν από αυτή τη μοναξιά που ένιωθα, άρχισα να πίνω, να μεθάω, να πορνεύω, γιατί έψαχνα να ξεχαστώ με κάποιο τρόπο. Δεν ήξερα τότε, ότι ήταν ο Κύριος αυτό που μου έλειπε. Γιατί ήταν μεν έτσι τα πράγματα στον κόσμο, αλλά τελικά το πρόβλημα ήταν ότι υπήρχε μέσα μου ένα κενό που μόνο ο Θεός μπορούσε να γεμίσει. Έβγαινα έξω, ξόδευα χρήματα, έκανα την αμαρτία και το κενό υπήρχε πάντα, δεν γέμιζε με τίποτε.
Είχες και κάποια πνευματική αναζήτηση;
Δεν ήξερα τότε ότι μπορούσα να γνωρίσω τον Κύριο, όμως μου άρεσαν πάντα τα πνευματικά θέματα. Και από πολύ μικρός, ήμουνα σίγουρος ότι υπάρχει ο Θεός, αλλά ότι υπάρχει και ο εχθρός, ο Διάβολος. Πίστευα απόλυτα ότι υπάρχει ο: “πνευματικός κόσμος,” δεν ξέρω που την έβρισκα αυτή την σιγουριά, αλλά την είχα, εκατό τοις εκατό. Οπότε, κάποια στιγμή μπήκε μέσα μου η περιέργεια να μπω μέσα και στο “στρατόπεδο” του εχθρού, για να δω τι κάνουν εκεί αυτοί οι άνθρωποι και πως το κάνουν. Τελευταία στιγμή όμως, ο Κύριος με σταμάτησε. Γιατί κατάλαβα ότι αν μπω μέσα σε αυτά τα πράγματα, υπάρχει περίπτωση να εγκλωβιστώ και να χάσω στο τέλος και την ψυχή μου. Εκτός από τον Σατανισμό, ο Κύριος με φύλαξε εκείνη την εποχή και από τα ναρκωτικά. Σαν νέοι ακούγαμε τότε ροκ μουσική, πηγαίναμε στα ανάλογα στέκια της εποχής, τη “Βικτώρια” τη “Ροκ Ντράγκον” και ενώ όλοι οι φίλοι μου έπαιρναν ναρκωτικά -όλη η παρέα μου χωρίς καμιά εξαίρεση- εμένα μου έβαζε φόβο ο Κύριος για να μην τα δοκιμάσω. Απλώς τους παρατηρούσα όταν έκαναν χρήση, για να δω πως τους επηρεάζουν αυτές οι ουσίες, Και γενικά ήθελα να τα παρατηρώ όλα και ήμουν αυτό που λέμε: “και του λιμανιού και του σαλονιού.” Είχα κάνει παρέα και με ανθρώπους εξευγενισμένους, είχα κάνει παρέα και με περιθωριακούς, γιατί έψαχνα να βρω τι ακριβώς γίνεται και ποιό είναι τελικά το νόημα μέσα στον κόσμο αυτόν που ήρθα.
Και επάνω σε αυτή την έρευνα σε βρήκε φαντάζομαι ο Κύριος.
Ναι, ακριβώς. Με βρήκε, δεν Τον βρήκα, γιατί ο Θεός δεν ανακαλύπτεται, αποκαλύπτεται στον άνθρωπο που ψάχνει. Είχα τότε ένα φίλο, ο οποίος ήταν ένας άνθρωπος με πολλές γνωριμίες και κοινωνικές επαφές. Ήξερε τους πάντες και τον παραδεχόντουσαν όλοι. Αυτός λοιπόν, γνώριζε και μια γυναίκα η οποία ήταν αδελφή μας και η οποία μου μίλησε για τον Χριστό. Μου είπε ότι ο Κύριος είναι ανεστημένος, ζωντανός και ότι μπορεί ο ανθρωπος να έρθει σε επαφή και επικοινωνία μαζί Του ακόμα και σήμερα. Και μου είπε ότι ο Θεός μιλάει στον άνθρωπο και μέσα από τα πνευματικά χαρίσματα. Ενθουσιάστηκα όταν άκουσα αυτά τα πράγματα και είπα ότι αξίζει να ψάξω για να δω αν είναι πράγματι αληθινά. Εντωμεταξύ, ο άντρας αυτής της αδελφής είχε το χάρισμα της προφητείας, και μια μέρα που ήρθανε στο μαγαζί, τους ζήτησα να προσευχηθούμε για να μου μιλήσει κι εμένα ο Θεός. Γονατίσαμε λοιπόν, προσευχηθήκαμε και πράγματι, μου μίλησε ο Κύριος προσωπικά και μου είπε ότι με έχει προγνωρίσει από την κοιλιά της μητέρας μου. Και μου είπε και κάποια άλλα πράγματα τα οποία δεν τα θυμάμαι ακριβώς. Μετά πήγα και σε άλλες προσευχές σε σπίτια αδελφών, πήγα μερικές φορές και στην εκκλησία (την Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής) και μετά από τρείς μήνες περίπου ήρθε ο Κύριος και με βάπτισε με πολλή δύναμη με Πνεύμα Άγιο. Πήρα πολλή δύναμη, μίλησα σε πολλές γλώσσες και έλαβα εκείνο το βράδυ και το χάρισμα που λέγεται “είδη γλωσσών.” Και βαπτίστηκα με Πνεύμα Άγιο με ένα Γραφικό τρόπο, ενώ έκανα προσευχή στο πατάρι, στο ανώγειο του μαγαζιού μου, όπως βαπτίστηκαν και οι απόστολοι στο ανώγειο της Πεντηκοστής.
Πριν βαπτιστείς με Πνεύμα Άγιο, όταν άκουσες για το Ευαγγέλιο, άλλαξε η ζωή σου, απομακρύνθηκες από την αμαρτία;
Ναι, σίγουρα. Και το πρώτο που άλλαξε, ήταν ότι γέμισε μέσα μου αυτό το κενό που δεν γέμιζε με τίποτε. Ούτε με ποτά, ούτε με γυναίκες. Δεν τα είχα ανάγκη πλέον όλα αυτά -τα υποκατάστατα μπορώ να τα χαρακτηρίσω- γιατί είχα νιώσει μέσα μου την πραγματική χαρά, την χαρά του Κυρίου. Αφού βαπτίστηκα λοιπόν με Πνεύμα Άγιο, μπήκα μετά σε μια αναζήτηση να βρω ποιά είναι η εκκλησία που είναι πιο κοντά στην αλήθεια, πιο κοντά στο Ευαγγέλιο. Ήμουν ένας χαρακτήρας που πάντα στη ζωή μου ήθελα να βρω το καλύτερο που υπήρχε. Με ζήλο μπορώ να πω. Και σε πράγματα υλικά, άψυχα, πόσο μάλλον τώρα στα πνευματικά. Είχα πάει λοιπόν και σε ένα χριστιανικό τηλεοπτικό κανάλι που υπήρχε τότε, το “κανάλι 62”, είχα πάει και σε κάποιες εκκλησίες της Πεντηκοστής, είχα πάει και σε Ευαγγελικές εκκλησίες, αλλά δεν έμεινα πουθενά, για λόγους καθαρά διδασκαλίας. Γιατί κάνοντας την σύγκριση με αυτά που πιστεύει και αυτά που ακολουθεί η δικιά μας εκκλησία, η Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής, έγειρε η πλάστιγγα καθαρά προς τα εκεί.
Διάβαζες και την Αγία Γραφή ταυτόχρονα;
Διάβαζα και την Αγία Γραφή ταυτόχρονα κι έβλεπα τις διαφορές. Οπότε αποφάσισα να πηγαίνω στην Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής (στο Αιγάλεω συγκεκριμένα) κι εκεί βαπτίστηκα στο νερό το 1994. Ξεκίνησα μετά να συμμετέχω στις συναθροίσεις, να μαθητεύω στον Λόγο του Θεού και ζητούσα και να παντρευτώ γιατί σαν νέος ήταν κάτι που το είχα ανάγκη. Περνούσε όμως ο καιρός, δεν γινόταν κάτι και έκανα τότε το λάθος και έφυγα. Γνώρισα μια κοπέλα εκτός της εκκλησίας, παντρευτήκαμε στην επικρατούσα θρησκεία και κατά κάποιο τρόπο απαρνήθηκα τότε τον Κύριο. Γιατί είπα ότι δεν θα ξαναπάω στην εκκλησία που πήγαινα. Και πράγματι, από το 2000 ως το 2015 που επέστρεψα, δεν πήγαινα, ήμουνα σε ένα πνευματικό κενό. Το 2004 ο Θεός μας χάρισε και δύο παιδιά δίδυμα, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, τα οποία γεννήθηκαν όμως πολύ πρόωρα, (έξι μηνών και κάτι ημερών) και ήταν δύσκολα τα πράγματα. Ειδικά για το ένα παιδί, δεν μας έδιναν πολλές ελπίδες οι γιατροί και ήταν για να “φύγει” το πιθανότερο. Όμως προσευχηθήκαμε τότε στον Θεό με κλάματα και ο Κύριος είναι αγαθός, μας άκουσε και μας τα χάρισε και τα δύο παιδιά.
Όταν απομακρύνθηκες από την εκκλησία, έπεσες πάλι στα ίδια, στις παλιές αμαρτίες;
Όχι. Είχα πλέον μέσα μου τον φόβο του Κυρίου και ήξερα κιόλας ότι αν πάω πάλι πίσω, μου την φυλάει ο Διάβολος στη γωνία για να με καταστρέψει. Ζούσα μια ήρεμη, οικογενειακή ζωή, αλλά χωρίς Χριστό. Κοιμόμουν και ξυπνούσα έχοντας στο μυαλό μου τον Κύριο αλλά δεν μπορούσα και να Τον ακολουθήσω γιατί ήμουνα δεμένος. Μαρτύριο ήταν πραγματικά αυτό και κάποια στιγμή, το 2015 δεν μπορούσα άλλο να αντέξω και επαναστάτησα. Είπα: “Ξέρεις κάτι; Δεν πάει άλλο, θα γυρίσω στην εκκλησία.” Και ξεκίνησα να πηγαίνω πάλι στην εκκλησία στο Αιγάλεω. Μετά, μέσω μιας προσευχής που γινότανε σε ένα σπίτι, γνώρισα κάποια αδέλφια από την εκκλησία της Γλυφάδας και ξεκίνησα να πηγαίνω εκεί. Σε αυτή την εκκλησία, πραγματικά αναπαύθηκα και βρήκα αυτό που λέμε: “πνευματική οικογένεια.” Και κατάλαβα την τεράστια σημασία που έχει, αυτό που ο Λόγος του Θεού λέει: “Κοινωνία μετ’ αλλήλων.” Πραγματικά είναι κάτι που με βοηθάει πάρα πολύ να μένω κοντά στον Κύριο και αντίστροφα, η έλλειψη της “κοινωνίας μετ’ αλλήλων” κατάλαβα ότι ήταν ο βασικός λόγος που απομακρύνθηκα τότε από την εκκλησία. Και ζητάω τώρα να λάβω περισσότερη δύναμη από τον Κύριο, να προσπαθήσω περισσότερο, για να βαδίσω ακόμα καλύτερα πνευματικά. Νοσταλγώ καμιά φορά τις πρώτες μέρες της πίστης μου, όπου μεθούσα πραγματικά από το Πνεύμα το Άγιο. Αυτό που λέει ο Λόγος του Θεού: “Μην μεθύσκεσθε με οίνον αλλά πληρούσθε δια του Πνεύματος” το ζούσα στην κυριολεξία. Δυνατός όμως είναι ο Θεός, για να μας χαρίσει πάλι τέτοιες εμπειρίες. Όπως και να έχει, νιώθω πάρα πολύ ευλογημένος που έχω γνωρίσει μέσα στην ζωή μου τον Κύριο -παρόλο που έχω κάνει πολλά λάθη και έχω φανεί ανάξιος της αγάπης Του- και θα ήθελα να Τον γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι.
Αμήν. Και να κλείσουμε αν θέλεις, με ένα μήνυμα για όσους μας διαβάζουν και ακόμα δεν έχουν γνωρίσει τον Κύριο.
Θέλω να πω σε όλους, ότι ο Χριστός δεν είναι θρησκεία, είναι σχέση. Όπως ακριβώς έχουμε μια σχέση με τον πατέρα μας και την μητέρα μας, έτσι ακριβώς μπορούμε να έχουμε μια προσωπική σχέση με τον Θεό μας και Δημιουργό μας. Ο κάθε άνθρωπος, μπορεί να δοκιμάσει, να πειραματιστεί μέσα στη ζωή του τον Ιησού Χριστό για να δει αν είναι ζωντανός ή όχι. Δεν έχει να χάσει κάτι, παρά μόνο να κερδίσει. Γιατί ο Κύριος μάς αγαπάει αληθινά και όποιος επιδιώξει να Τον γνωρίσει θα κερδίσει την αιώνια ζωή και όχι μόνο.
«Εγώ τους εμέ αγαπώντας αγαπώ· και οι ζητούντές με θέλουσι με ευρεί». Παροιμίες η΄ 17.-
