Πόσο μου αρέσει η μελέτη του λόγου του Θεού
Το τρίτο βήμα στην αυτοεξέταση της σχέσης μου με τον Θεό έχει να κάνει με την δίψα μου για τη μελέτη του λόγου του Θεού. Οι άνθρωποι που διψάνε δεν διψάνε γιατί κάποιοι άλλοι τους είπανε να διψάνε. Η δίψα είναι μια ανάγκη που βγαίνει μέσα από τη φύση του οργανισμού ενός ανθρώπου. Κατ’ αναλογία η πνευματική δίψα για το λόγο του Θεού πηγάζει από μια εσωτερική ανάγκη να γνωρίσω καλύτερα Αυτόν που με κάλεσε να ζω μαζί Του. Ο Ψαλμωδός τον άνθρωπο αυτόν τον ονομάζει μακάριο. Τον άνθρωπο που μελετά ημέρα και νύκτα το λόγο του Θεού και ταυτίζει το θέλημά του με τον θέλημα του Θεού. Δεν είναι απλά η γνώση που αποκτά κανείς μελετώντας το λόγο του Θεού, αλλά είναι η επίγνωση, η φανέρωση δηλαδή του προσώπου του Θεού μέσα από αυτή την μελέτη.
«Μακάριος ο άνθρωπος, όστις δεν περιεπάτησεν εν βουλή ασεβών, και εν οδώ αμαρτωλών δεν εστάθη, και επί καθέδρας χλευαστών δεν εκάθησεν· αλλ’ εν τω νόμω του Κυρίου είναι το θέλημα αυτού, και εν τω νόμω αυτού μελετά ημέραν και νύκτα.» Ψαλ. 1:1-2
Ο Θεός μας καλεί να χτίσουμε μια ζωντανή σχέση μέσα από το λόγο Του. Αυτός μας μιλάει μέσα από το λόγο Του και εμείς Του μιλάμε μέσα από την προσευχή. Αυτή είναι μια σχέση που ποτέ δεν κουράζει. Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Κάθε μέρα ένα νέο μήνυμα έχει να μας δώσει ο Κύριος μέσα από το λόγο Του, διαβάζοντας ξανά και ξανά πράγματα που τα γνωρίζουμε ως γνώση ή περιστατικά. Ο Δαβίδ ενώ βρίσκεται σε κατάσταση θλίψης δεν μένει άπραγος. Πλησιάζει με την καρδιά του τον Κύριο και διακηρύττει ότι έχει παρηγοριά μέσα στην θλίψη και αυτή η παρηγοριά είναι ο λόγος του Θεού που τον ζωοποιεί. Ας δω λοιπόν μέσα μου σε ποιο βαθμό πιάνω τον λόγο το Θεού στα χέρια μου αναγνωρίζοντας ότι κάποιο καλό νέο έχει ο Κύριος για μένα σήμερα σε όποια κατάσταση και αν βρίσκομαι.
«Αύτη είναι η παρηγορία μου εν τη θλίψει μου, ότι ο λόγος σου με εζωοποίησεν.» Ψαλ. ριθ:50
Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές στη ζωή μας βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις που μοιάζουν με σταυροδρόμια δύσκολα. Δεν ξέρουμε πώς να κινηθούμε και δεν είμαστε σίγουροι για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε. Εκεί είναι που έχουμε ανάγκη προσευχής, οδηγίας Αγίου Πνεύματος αλλά και ιδιαίτερης μελέτης του λόγου του Θεού. Όταν σκύβουμε με προσοχή και σεβασμό στο λόγο του Θεού, εκεί βρίσκει ο Θεός τρόπους να μας μιλάει και να μας οδηγεί δίνοντας την πληροφορία Του μέσα στην καρδιά μας. Ο Δαβίδ αντιλαμβάνεται το λόγο του Θεού όπως ένα λυχνάρι που φωτίζει τους δρόμους του ενώ είναι νύχτα. Ας δω λοιπόν, σε ποιο βαθμό αντιλαμβάνομαι με αυτήν την οπτική γωνία το λόγο του Θεού, έτσι ώστε, ενώ είναι σκοτεινός ο τόπος και δεν ξέρω προς τα που να πάω, ο λόγος του Θεού να έρθει και να φωτίσει τους δρόμους μου.
«Λύχνος εις τους πόδας μου είναι ο λόγος σου και φως εις τας τρίβους μου.» Ψαλ. ριθ:105
Οι άνθρωποι σήμερα πριν πάρουν σοβαρές αποφάσεις, πριν υπογράψουν επίσημα έγγραφα όπως είναι τα συμβόλαια, εξετάζουν την αξιοπιστία των ανθρώπων με τους οποίους συναλλάσσονται. Ο Κύριος έρχεται στη ζωή μας και μας προτείνει να υπογράψουμε, να δεχτούμε δηλαδή, ένα συμβόλαιο σχέσης μαζί Του. Το συμβόλαιο αυτό δεν είναι άλλο από το λόγο Του. Αυτό που μας εγγυάται είναι ότι όλα αυτά που μας λέει είναι δοκιμασμένα και δεν υπάρχει κανένας μώμος και κανένα ψεγάδι σ’ αυτά που μας λέει. Μας καλεί να αποδεχτούμε με απλότητα το λόγο Του όπως είναι. Ακέραιο και ανόθευτο. Μας εγγυάται επίσης ότι εάν θέσουμε την ελπίδα μας στο λόγο Του, αυτά που μας λέει θα λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας από κάθε επίθεση. Σε ποιο βαθμό λοιπόν, έχω κατανοήσει ότι ο λόγος του Κυρίου είναι δοκιμασμένος και ασπίδα όταν ελπίζω σ’ αυτόν;
«Του Θεού, η οδός αυτού είναι άμωμος· ο λόγος του Κυρίου είναι δεδοκιμασμένος· είναι ασπίς πάντων των ελπιζόντων επ’ αυτόν.» Ψαλ. ιη:30
Πόσο πολύ αναζητώ να γνωρίσω περισσότερο τον Θεό;
Ο Κύριος όταν καλεί έναν άνθρωπο, τον καλεί για να συνάψει μια ζωντανή σχέση μαζί Του. Δύο πρόσωπα συνάπτουν σχέση όταν γνωρίζονται. Η γνωριμία αυτή δεν είναι αυτόματη αλλά σταδιακή. Όσο πιο βαθιά γνωρίζει κανείς τον Θεό τόσο περισσότερο Τον αγαπάει. Τόσο περισσότερο ταυτίζεται με τα σχέδιά Του. Τόσο περισσότερο κατανοεί ότι είναι μέτοχος ουράνιας κλήσεως. Για το λόγο αυτό το να γνωρίζει κανείς τον Θεό ταυτίζεται με την αιώνια ζωή, όπως με πολύ σαφήνεια μας πληροφορεί ο ίδιος ο Ιησούς στο κατά Ιωάννη ευαγγέλιο. Σε ποιο βαθμό λοιπόν, αναζητώ ολοένα και περισσότερο να γνωρίζω τον Θεό καλύτερα;
«Αύτη δε είναι η αιώνιος ζωή, το να γνωρίζωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και τον οποίον απέστειλας Ιησούν Χριστόν.» Ιωάν. ιζ:3
Η γνωριμία με τον Θεό δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο αλλά έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο. Έχει να κάνει με τη δύναμη τού αναστημένου Ιησού μέσα μου. Έχει όμως να κάνει και με το να γίνομαι κοινωνός των παθημάτων Του και σύμμορφος με τον θάνατο Αυτού. Ο σταυρός δηλαδή συναντιέται με την ανάσταση. Ο θάνατος με τη Ζωή. Θανατώνω τον εαυτό μου, το εγώ μου, τις εγωιστικές φιλοδοξίες μου, τις δικές μου επιθυμίες για να ζει μέσα μου ο Χριστός. Ας εξετάσω λοιπόν σε ποιο βαθμό ζητάω να γνωρίσω τον Ιησού μέσα από αυτή την αντίληψη;
«...διά να γνωρίσω αυτόν και την δύναμιν της αναστάσεως αυτού και την κοινωνίαν των παθημάτων αυτού, συμμορφούμενος με τον θάνατον αυτού...» Φιλ. γ:10
Πνεύμα σοφίας και αποκάλυψης για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Κύριο, δεν θα έρθει ποτέ εάν δεν δώσει χάρη ο Θεός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μόνο η χάρη του Θεού είναι αυτή που φωτίζει τα μάτια του νου και δίνει μια βαθιά γνώση της ελπίδας της πρόσκλησης και του πλούτου της δόξας που έχει η κληρονομιά που ετοίμασε για τους αγίους. Εδώ λοιπόν μπορούμε να βρούμε ένα πολύ ωραίο πρότυπο προσευχής που μας συστήνει ο Απ. Παύλος για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Κύριο. Στην άσκηση λοιπόν αυτοεξέτασης, ας σκεφτώ σε ποιο βαθμό η προσευχή μου έχει αυτό το περιεχόμενο και αυτή τη στάση μπροστά στο θρόνο του Θεού;
«...δεν παύομαι ευχαριστών τον Θεόν υπέρ υμών, μνημονεύων υμάς εν ταις προσευχαίς μου, διά να σας δώση ο Θεός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ της δόξης, πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως εις επίγνωσιν αυτού, ώστε να φωτισθώσιν οι οφθαλμοί του νοός σας, εις το να γνωρίσητε ποία είναι η ελπίς της προσκλήσεως αυτού, και τις ο πλούτος της δόξης της κληρονομίας αυτού εις τους αγίους...» Εφεσ. α:16-18
Λευτέρης Τοπάλογλου
