Μια αυλή και στη μέση μια πόρτα, που αν έβλεπε κανείς τους κισσούς που την είχαν κυκλώσει, θα καταλάβαινε ότι είχε πολλά χρόνια ν’ ανοιχτεί. Έξω από αυτήν την πόρτα στεκόταν κάποιος, που με το αριστερό χέρι κρατούσε ένα φανάρι και με το δεξί του χτυπούσε παρακλητικά. Ο πίνακας αυτός ονομάζεται «Το Φως του κόσμου» και είναι έργο του 1853, από το διάσημο ζωγράφο Hollman Hunt, εμπνευσμένο από το βιβλίο της Αποκάλυψης γ΄ 20. «Πρόσεξε, στέκομαι στη θύρα και κρούω· αν κάποιος ακούσει τη φωνή μου, και ανοίξει τη θύρα, θα μπω μέσα σ’ αυτόν, και θα δειπνήσω μαζί του κι αυτός μαζί μου».

Την προηγούμενη φορά μιλήσαμε αναλυτικά για τον καλό αγώνα του χριστιανού ενάντια στην αμαρτία, όμως, πέρα από τον αγώνα κατά της αμαρτίας ο χριστιανός έχει να αγωνιστεί και έναν αγώνα παθημάτων, καθώς βρίσκεται μέσα σε ένα περιβάλλον εχθρικό, αποτελούμενο από ανθρώπους που είναι αρνητικοί προς το ευαγγέλιο και προς όσους το ακολουθούν.

(Β’ Κορινθίους 1:10)

Νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ακούσει τη λέξη Φαρισαίος, ελάχιστοι όμως γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει και σε ποιους ανθρώπους αναφέρεται.