Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής, γλώσσας, θρησκείας ή ηλικίας, επιδιώκουν τη χαρά, ανεξάρτητα το πώς την ορίζει ο καθένας. Το αν όμως ο ορισμός είναι αληθινός ή ψεύτικος, εξαρτάται από το αποτέλεσμα και όχι από αυτό που νομίζει ο καθένας. Με άλλα λόγια, πόσο πραγματική χαρά έχω μέσα μου; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις και ποια η πηγή για μια πραγματική χαρά στη ζωή μου; Στα ερωτήματα αυτά υπάρχουν αντιλήψεις που έχουν αποδειχτεί ψεύτικες και κάποιες άλλες που έχουν αποδειχτεί αληθινές.

 «Διότι οι ζώντες κατά την σάρκα τα της σαρκός φρονούσιν, οι δε κατά το πνεύμα τα του πνεύματος. Επειδή το φρόνημα της σαρκός είναι θάνατος∙ το δε φρόνημα του πνεύματος, ζωή και ειρήνη» (Ρωμαίους η:5,6).

Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλάνε για την ανάγκη να έχουν ειρήνη μέσα τους και κάνουν πολλά πράγματα για να την αποκτήσουν. Απέναντι σ’ αυτό το πρόβλημα, ο άνθρωπος κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να το ξεπεράσει.

« Ενώ δε [ο Ιωσήφ] διελογίσθη ταύτα, ιδού, άγγελος Κυρίου εφάνη κατ’ όναρ εις αυτόν, λέγων· Ιωσήφ, υιέ του Δαβίδ, µη φοβηθής να παραλάβης Μαριάµ την γυναίκα σου· διότι το εν αυτή γεννηθέν είναι εκ Πνεύµατος Αγίου. Θέλει δε γεννήσει υιόν και θέλεις καλέσει το όνοµα αυτού Ιησούν· διότι αυτός θέλει σώσει τον λαόν αυτού από των αµαρτιών αυτών. (Ματθαίος α:21)